رافائل؛ بزرگترین کشتی تفریحی ایران با سرنوشتی همچون تایتانیک

کشتی ایتالیایی رافائل که زمانی توسط ایران خریداری و در بندر بوشهر پهلو گرفت و ماندگار شد. کشتی رافائل یکی از جاذبه‌های بوشهر بوده چرا که سرگذشت این کشتی عظیم برای همه ایرانی‌ها جذاب است.

رافائل؛ بزرگترین کشتی تفریحی ایران با سرنوشتی همچون تایتانیک

بندر بوشهر یکی از شهرها و مرکز استان بوشهر از استان‌های جنوب غربی ایران است. این شهر از سمت شمال، غرب و جنوب به خلیج فارس محدود شده‌است.

درسال ۱۹۷۶ محمدرضا شاه دو کشتی توریستی به نام‌های رافائل و میکل آنژ را از ایتالیا به عنوان تسویه بدهی تسهیلاتی که سال‌ها قبل دولت ایران به ایتالیا پرداخت کرده بود و ایتالیایی‌‌ها توانایی بازپرداخت آن را نداشتند، دریافت کرد.

این کشتی با ۶۰ متر پهنا و گنجایش ۱۸۰۰ مسافر، یک شهرک تفریحی تجملاتی بود؛ با ۶ استخر مخصوص کودکان و بزرگسالان و ۷۵۰ کابین به صورت سوییت‌‌های بزرگ و کوچک که حمام‌‌هایش با مرمرهای گران‌بهای ایتالیا پوشیده شده بود. رافائل بزرگ و با عظمت بود؛ یک کشتی با شکوه با همه امکانات تفریحی که در زمان خود نظیر نداشت؛ یک کشتی با سالن‌های سینما و تئاتر، زمین‌های ورزشی، استخر، هتل، تالارهای باشکوه، رستوران و … . هیچ‌کدام از کشورهای پیشرفته‌ی آن زمان چنین کشتی را نداشتند. هدف از خرید رافائل این بود که در یکی از جزایر ایران مستقر شود و جاذبه‌ای برای جهانگردان خارجی، از جمله ثروتمندان کشورهای حاشیه خلیج فارس باشد تا برای مدتی از امکانات تفریحی آن استفاده کنند.

رافائل ۱۸ آسانسور در طبقات مختلف داشت و ۳۰ سالن برای برگزاری جشن‌ها، میهمانی‌‌ها و اجرای نمایش‌‌ها و چند باشگاه ورزشی برای پرورش‌ اندام و برگزاری مسابقات در آن درنظر گرفته شده بود.

در كشتی رافائل ۸۵۰ خروجی رادیو تلفنی، ۶ استخر شنا، ۷۵۰ كابین، ۱۸ آسانسور، ۳۰ سالن اجتماعات، تالار نمایشی با ۵۰۰ صندلی و باشگاه‌های ژیمناستیک و پرورش اندام و… ساخته شده بود.

گفته شده روزی که رافائل از ایتالیا به سوی ایران حرکت کرد، مردم ایتالیا آن را با اشک بدرقه می‌کردند؛ چون کشورشان مثل ایران ثروتمند نبود و مجبور بودند کشتی را که خودشان ساخته بودند به ایران بفروشند.

رافائل در میان اشک و اندوه ایتالیا را ترک کرد و زیبا و خرامان به سوی ایران پیشرفت و همه در برابرزبیایی و شکوهش شگفت زده شده بودند. اما این دو خواهر زیبارو و پرجاه و جلال، هیچگاه نتوانستند منفعتی برای خطوط دریایی كشتیرانی ایتالیا به دست آورند؛ چرا كه با وجود استقبال زیادی كه از این دو كشتی می‌شد، هزینه‌های سنگین نگهداری آنها دیگر جایی را برای منفعت باقی نمی گذاشت؛ هر چند كسی نمی‌تواند این نكته را نادیده بگیرد كه ایتالیا با شهرتی كه بخاطر ساختن این دو كشتی در دنیا صاحب شده بود، تبلیغاتی خوبی را برای خودش ایجاد كرده بود.

سرانجام رافائل و میکلانژ به ایران رسیدند. میکلانژ را به بندرعباس و رافائل را به بوشهر فرستادند. حالا دیگر رافائل مال ایران بود و خیلی ها برای دیدینش به بوشهر می‌آمدند تا مدتی را هرچند کوتاه در این کشتی بگذرانند. جشن‌های زیادی در تالارهای رافائل برگزار می‌شد. رافائل در آن زمان همتا نداشت. البته میکلانژ هم همراه رافائل به ایران آمد، امابه هیچ عنوان با رافائل قابل قیاس نبود.

به نظر می‌رسید ایران معامله‌ی خوبی با ایتالیایی‌ها كرده است. رافائل در سال ۱۹۶۵ تا ۹۰ میلیون دلار قیمت گذاری شده بود، اما ایتالیا از سرناچاری و اجبار و شرایط بحرانی اقتصادی، ده سال بعد رافائل و میكلانژ را كه حدود ۴۵ میلیون دلار قیمت واقعی داشتند، هر كدام به مبلغ دو میلیون دلار به ایران فروخت! با اینكه گفته می‌شود دلالان ایرانی – ایتالیایی هم در این معامله عجیب نقش خود را برای ارزان خریدن این كشتی خوب ایفا كردند، اما ایتالیایی‌ها قول كمک ومساعدت مالی زیادی از شاه ایران برای عبور ازبحران مالی گرفتند. هنوز هم ایتالیایی‌ها دولت و مسئولان آن دوره را به خاطر این معامله‌ی عجیب مسخره می كنند. در واقع برنده‌ی واقعی این معامله ایرانی‌ها بودند كه این دو جواهر اقیانوس پیما را به بهترین قیمت از خطوط بین المللی بیرون كشیدند و از آن ایران كردند. این دو خواهر زیبا در بهار سال ۱۳۵۶ قدم به آب‌های گرم خلیج فارس گذاشتند و به محض ورود از یكدیگر جدا شدند.

 

منبع : کجارو